Kilometers voor Casper goes USA!

Het is misschien wel de ultieme droom van iedere hardloper; de Marathon van New York. Roos en Esther besloten om deze droom uit te laten komen en op donderdagochtend 2 november begon hun avontuur en vertrokken zij in alle vroegte vanaf Schiphol. Waar hun vorige gezamenlijke loopavonturen zich allemaal binnen onze landsgrenzen afspeelden gingen ze nu ver buiten bekend en vertrouwd gebied; Voor beide dames was het hun eerste bezoek aan de USA, één groot avontuur dus!

Aangekomen na een totale reistijd van bijna 17 uur traden wij New York binnen via het metronetwerk en stapten we uit op Penn Station. Eenmaal bovengronds keken we onze ogen uit en was het net een filmscène; Gigantische lichtzuilen, neonreclames, een overdosis yellow cabs, veel getoeter en een orkest aan sirenes. “Dat wat we op tv zien is dus niet overdreven, dit ís echt New York!”. Bizar!

Vrijdagochtend stond er een trainingsloop gepland in Central Park, waardoor we alvast fris en fruitig kennis konden maken met de laatste 3 kilometers van het marathonparcours. Dat Central Park nog redelijk wat hoogteverschillen kent is in Home Alone goed verbloemd maar geloof ons, het is heel wat heuvelachtiger than it looks like!

Afijn, na de verkenningsloop vertrokken we richting de Expo om hier onze startnummers op te halen. Een immense hal met talloze loketjes, gesorteerd op nummer, alles eigenlijk heel overzichtelijk en goed geregeld. Een mooie longsleeve was onderdeel van het startpakket, konden we later mooi pronken met een ‘New York City Marathon 2017 sportshirt’. Na alle benodigdheden bij elkaar verzameld te hebben konden we het niet laten om toch nog even langs diverse standhouders te slenteren en, samen met duizenden anderen, alvast wat voorpret (of zenuwen?) te delen. Gekleed in ons Caspershirt bomvol met sponsornamen trokken we met regelmaat de aandacht en leverde het veel leuke reacties op. Het (soms ietwat overdreven) enthousiasme van die Amerikanen leverde veel amazings, awesomes en fantastics op! Leuk!

De rest van de tijd wilden we onze benen sparen voor zondag dus hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de hop on-hop off bus. We hebben de stad vanaf alle kanten bekeken en zijn heel Manhattan doorgecrosst om het echte NY city gevoel te ervaren. Met regelmaat zagen we de blauwe strepen over het wegdek welke de route van zondag markeerden en zo wisten we elke keer weer ‘hier gaat het gebeuren’!! Gezonde wedstrijdspanning voor de grote dag en eigenlijk ook heel erg veel voorpret!

Na dagen van pasta en koolhydraten stapelen doken we zaterdagavond onze laatste Italiaan in. Nog één keer pasta! Daarna vroeg naar bed en rusten. In de nacht van zaterdag op zondag ging de klok een uur terug en zo konden we mooi een uurtje extra slaap pakken, dachten we. Want toen het 04.15 uur was lagen we al klaarwakker in bed, te smullen aan een ontbijtkoek, ons eerste krachtvoer voor de grote dag! Om 05.45 werden we opgepikt door de bus welke ons naar Staten Island bracht. Met een rijtijd van nog geen uur en een starttijd van 10.40 uur hadden we ons al voorbereid op een flinke wachttijd. Heel veel laagjes kleding, een wind- en regenjack, handschoenen, een muts, plastic kleedjes, bananen, boterhammen met pindakaas en nog wat extra proviand. We bleven in ieder geval lekker warm en konden onze laatste brandstoffen innemen en nog wat zenuwplasjes lozen.

Toen de klok 10 uur had geslagen en wij al heel wat (wedstrijd)lopers hadden toegejuicht mochten wij ons startvak betreden. Langzaamaan gingen de lagen met kleding uit en strompelden we naar voren. De achtergelaten kleding zou later worden verdeeld aan daklozen, een mooie bestemming dus voor de mooie roze pakjes welke we droegen en welke ons enkele uren hadden warm gehouden! (Ralf nog bedankt voor je toffe cadeau!!) bepakt en bezakt met gelletjes kwamen we langzaamaan dichterbij de startstreep waarna een flinke knal klonk die ons duidelijk maakte dat onze race was begonnen! Na elkaar nog een stevige knuffel te hebben gegeven en heel veel succes te hebben gewenst gingen we beide ons eigen weg en zouden we elkaar treffen bij de finish.

 

Lees hier het wedstrijdverslag van Esther

Lees hier het wedstrijdverslag van Roos

De weg van finish tot hotel was nog geen kilometer qua afstand maar door alle afzettingen, druktes en omleidingen zijn wij bijna 2 uur bezig geweest om naar het hotel te komen waar we heerlijk konden douchen, rusten en napraten en genieten van alle fantastische indrukken van die dag. ’s Avonds zouden we onszelf belonen met een heerlijk diner en, jawel!, een biertje! Eindelijk weer na maanden een lekker biertje. De uitdaging begon bij entree van het restaurant, we mochten boven plaatsnemen. Oef.. 30 treden en bijna evenzoveel minuten verder kwamen we op de eerste verdieping aan waar we vrijwel direct als popsterren/koninginnen/idolen werden ontvangen door een klappende en juichende menigte met wat ‘congratulations girls’ er tussendoor. Hoe leuk?!

De dag erna gingen we als 80 plussers arm in arm door de straten van New York en hebben we nog 2 uurtjes door Central Park gefietst om de beentjes een beetje gezonde beweging te geven. Dit ging allesbehalve vanzelf maar fietsen doet de doorbloeding goed dus ja het moest maar.. Omdat we onze medaille wilden laten graferen, én omdat we er mega trots op waren, droegen we deze trots om ons nek. Maar de gemiddelde Amerikaan zou zichzelf niet zijn, zouden ze ons niet op elke hoek van de straat feliciteren en half toejuichen “oh my god did you run the marathon?” “great”, “congrats girls” dus dat leverde leuke momenten en maakte ons des te trotser! Beetje pronken kon hier helemaal geen kwaad….:)

Uiteraard hebben we alle rust van de dagen voorafgaande aan de marathon flink moeten inhalen in een stad als New York en we hebben onze laatste 4 dagen dan ook de hele stad weer doorgecrosst, ditmaal veelal lopend. De Rockefeller, Rooftopbar, Times Square, ShoppingMalls, Ferry naar Staten Island, we hebben alles uitgebreid beklommen, bezocht en bekeken. Wat een fantastische stad en wat een onwijs vriendelijke mensen! Ook het 9/11 Memorial hebben we bezocht waar we bijna 4,5 uur hebben rondgelopen, zo indrukwekkend en bizar. Iedereen weet wat er op die dag gebeurd is maar zóveel tastbare spullen die overgebleven zijn van de ramp en zoveel gezichten die ineens een verhaal krijgen. Heel bizar en indrukwekkend!

Na 8 dagen New York was het helaas tijd om richting New Ark Airport te vertrekken om vanaf hier onze terugreis naar het oude vertrouwde Holland weer te maken. De laatste dollars werden opgemaakt in het Belgische Biercafé, tja nu mocht het weer.. En na een flinke reistijd en een overstap op Dublin waren we daar weer op het oude vertrouwde Schiphol. En niet alleen Coen stond ons daar, zoals afgesproken op te wachten. Ook John vond het na acht dagen wel even genoeg en besloot Roos te verrassen met een hello-goodbye moment op Schiphol. Twee dolblije dames en twee trotste vriendjes, eind goed al goed.

 

Uitslag Roos http://results.nyrr.org/event/M2017/result/53163

Uitslag Esther http://results.nyrr.org/event/M2017/result/53165

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *